એક અધૂરી કહાણી

કોઈએ ક્યાં કદી એને પુરેપુરી જાણી છે?

આ જિંદગી જાણે એક અધૂરી કહાણી છે.

લીધા છે ઉછીના એના સુહાના સપનાં;

રાતભર ઉજાગરાની સતત ઉઘરાણી છે. 

ભલભલાં દરદ ઓગળી જાય છે એમાં;

દોસ્ત મારા, આંસું ય અદભુત પાણી છે.

ચાલી રહ્યો સાગર કિનારે સાવ એકલો;

તો ય લાગે મારા હાથમાં એનો પાણિ છે.

વાત ન કર રસમ રિવાજની સનમ હવે;

મારા પ્રેમનગરમાં હું રાજા ને તું રાણી છે.

એમ તો સઘળું છે મારી પાસે ઓ સનમ;

તું નથી સાથ સાથ તો સર્વ ધૂળધાણી છે. 

બચપણ મારા, ક્યાં વહી ગયું કહીને મને?

અલક ચલાણી, પે’લે ઘેર સારી ધાણી છે.

પિસાઈ રહ્યો છે હર માનવી એમાં આજે;

આ દુનિયા તો સતત ફરતી એક ઘાણી છે.

એમ તો હતી મજબૂત તો ય તૂટી ગઈ એ;

સંબંધોની રેશમી દોરને જો વધુ તાણી છે.

ઇશ્કની મહેફિલેથી અડધેથી ઊઠી ગયા એ;

પાસ મારી એની અમૂલ યાદની લહાણી છે.

કેવી છે આ શબ્દો સાથેની રમત નટવર?

તારા દિલમાં દરદ,અને લોકોને ઉજાણી છે.

કવિતા કરું છું...

મોતને મુઠ્ઠીમાં લઈને ફરું છું;

તો ય મોત તારાથી હું ડરું છું.

રોજ પાર કરી સમયની નદી;

શ્વાસના તણખલે એ હું તરું છું.

હવે તો એ ય વીસરી ગયો છું;

હર પળ હું કોને આમ સ્મરું છું?

આંસું સિવાય નથી કોઈ મતા;

લો, સનમ એ આપને ધરું છું.

કહેવાની કોઈ જરૂર છે ખરી?

આપના પર હું રોજ મરું છું!

શું કરે નટવર તન્હાઈમાં કહો;

યાદમાં આપની કવિતા કરું છું.

છે....

મારી હસ્તરેખાઓ એની એ જ છે;

મારા ભવિષ્યનો એક દસ્તાવેજ છે.

સાવ ખાલી હાથે નથી આવ્યા એ;

સાથ એમની મસ્ત હુશ્નનું દહેજ છે.

નથી કરતા એઓ જરા ય શૃંગાર;

ચહેરા પર ખૂબસૂરતીનું તેજ છે.

હોઠોથી કંઈ કહેવાની જરૂર નથી;

બે અફીણી આંખો બધું કહે જ છે.

લાગણીઓ મારી સાવ પ્રવાહી છે;

એ જો વહેવાની હોય તો વહે જ છે.

ગયા સનમ જ્યારથી તમો અહિંથી;

સવારે ઊગતો સૂરજ નિસ્તેજ છે.

ધૂંધળું આવે છે નજરે હર કંઈ;

એમની યાદમાં આંખોમાં ભેજ છે.

એમને હું વિચારતો રહું છું હરદમ;

એમનું મને યાદ કરવાનું સહેજ છે.

જોયું છે જ્યારે જ્યારે આયનામાં;

એ કહે મને તું તો જે છે તે જ છે.

મરીઝ-એ-ઇશ્કની નથી કોઈ દવા;

ને ઉપરથી આંસુંઓનો પરહેજ છે.

કેવી રીતે આવે નીંદર હવે મને?

એમના સુંવાળા સપનાંની સેજ છે.

હળવેથી ઊંચકશો જનાજો મારો;

દેહમાં મારા સંવેદનાઓ સતેજ છે.

થાક્યો છે નટવર વખતને પડકતા;

ઓ સમય, તારી ગતિ બહુ તેજ છે.

મરણ મળે

આ તો દુનિયા છે દોસ્ત, અહીં કંઈ પણ મળે;

ધસમસતા દરિયા તળે ય કોરું કટ રણ મળે.

જ્યારે જ્યારે જોવું છું હું મારા આયનાઓમાં;

હર વખતે મને સામે સાવ અજાણ્યો જણ મળે.

બેઠો હોઉં સમી સાંજે ડૂબતા સૂરજના સથવારે;

અને સાવ અચાનક જ એની યાદોનું ધણ મળે.

આવી જો કદી જાય એક લટ એના ચહેરા પર;

મને સાવ નજદીકથી જોવાને ચંદ્ર ગ્રહણ મળે.

થતા થતા થઈ જાય છે ઇશ્ક સહુ કોઈને અહિં;

ને પછી કદી ન રૂઝાય એવા કેટલાંય વ્રણ મળે.

ઓવારી દઊં મારા ભવોના ભવ હું એના પર;

જો એની સાથે જીવવાનું મને એક ક્ષણ મળે.

કદી જો કહે પ્રભુ મને માંગ માંગ માંગે એ આપું;

તો માંગી લઉં હું, મને ફરી મારું બચપણ મળે.

સૌ સગા કંઈ હોતા નથી વહાલા,એ હોય દવલા;

સાવ અજાણ્યા સાથે સાત પેઢીના સગપણ મળે.

આંખો થાય બંધ નટવરની અને એ કદી આવે;

કાશ, એની બાહોમાં મને મનગમતું મરણ મળે.

છે

એમના સપનાઓ વાવી રાતભર અમે ઉજાગરા લણ્યા છે;

ઓછા પડે છે હવે આ તારાઓ,એ સઘળા ય અમે ગણ્યા છે.

દોસ્તો, શીખવી રહ્યા એઓ જ અમને રીત પ્રીતની બરાબર;

જેઓ કદી પાઠ પ્રેમના મારી પાસે પ્રેમથી બેસી ભણ્યા છે.

સ્પર્શ્યો છું જ્યારે જ્યારે એમના ફૂલ ગુલાબી હસીન ગાલોને;

ત્યારે અબજો અશ્વો અમારા ધગધગતા રક્તમાં હણહણ્યા છે.

ઊઠી ગયા જેઓ બેરહેમીથી મહેફિલમાં મારી રજૂઆત ટાણે;

તન્હાઈના અસીમ દોરમાં મારી જ નજમ એઓ ગણગણ્યા છે.

ભલે સનમ, મોં ફેરવી લો છો રસ્તામાં અમને સામે નિહાળીને;

પણ અમે એ ય જાણીએ આપ મનોમન અમને જ પરણ્યા છે.

તમે એક નજરથી ઇશારો કરી દીધો નજર મેળવીને, ઝુકાવીને;

એક અડછડતા ઇશારા પર અમે કેટલાં ય પ્રેમનગરો ચણ્યા છે.

પાથરીને પથ્થરો અમારા પ્રેમ પંથ પર ચાલ્યા ગયા છે એઓ;

જેમના મારગમાંથી હર કંટકો અમે પાંપણે પાંપણે વણ્યા છે.

શબ્દો સાથે રમતા રમતા થઈ ગઈ છે હવે નટવરને મમતા;

મનગમતાં મીઠા મધુરા દર્દ સાથે એ શબ્દો અમે ખુદ જણ્યા છે.

મારી તલાશમાં

ફૂંક્યા કરું છું રોજ  થોડો થોડો પ્રાણ હું મારી લાશમાં;

અને એ ખભે નાંખી નીકળી પડું હું મારી તલાશમાં.

કદીક તો હું મને મળી જઈશ આમ શોધતા શોધતા;

જીવી રહ્યો છું બસ હવે હું તો એક માત્ર એ આશમાં.

નથી મળતો, નથી ભળતો, રહું હર હંમેશ ટળવળતો;

જરૂર કોઈક તો કમી રહી ગઈ હશે  મારી  તપાસમાં.

આંખો મારી આજકાલ છલકાય જાય છે બન્ને કિનારે. 

જરૂર વરસ્યો છે વરસાદ એની યાદોનો ઉપરવાસમાં.

ઊબડખાબડ વાંકા ચૂકા લાંબા લાંબા રસ્તાઓ જ છે;

ક્યાંય નથી મળતી મંજિલ જિંદગીના આ પ્રવાસમાં.

સતાવ્યા રાખે હર ઘડી મને એની આહટના ભણકારા;

છે જોજનો દૂર ને મને લાગે એ છે મારી આસપાસમાં.

થાય છે જ્યારે જ્યારે પહેલો વરસાદ અહિં પરદેશમાં;

શોધતો રહું છું હું દેશની માટીની સુવાસ મારા શ્વાસમાં.

કોણ છું હું કદી ય વીસરી ન જાઉં બસ એટલાં માટે;

લટકાવ્યા છે આયનાઓ મેં હર ભીંતે મારા નિવાસમાં. 

લખવા બેસે ચાહીને તો કંઈ જ લખી ન શકે નટવર;

ને ક્યારેક શબ્દો આપોઆપ ગોઠવાય જાય છે પ્રાસમાં

ઓ મનચલી

જ્યારથી જોઈ તને ઓ મનચલી;

દિલમાં મારા મચી છે  ખલબલી.

અડ્યો છું જ્યારથી તારા તનમનને;

ટેરવે ટકી ગયો છે સ્પર્શ મખમલી.

મારા તો એ જ કાશી મથુરા દ્વારકા;

તારું ગામ પાદર ઘર, તારી ગલી.

તારા ઇશ્કની આ અસર ય કેવી છે?

હર શખ્સ મને લાગે અલ્લાનો વલી.

આ દુનિયાનું શું કામ છે હવે આપણે?

તારો મારો સાથ છે તો જિંદગી ભલી.

ખોજતો નટવર દર બદર જિંદગીને ;

શોધતી મને એ મારા ઘરમાં મલી.

License to Kill

કહો દોસ્તો, હવે કેવી રીતે સાચવું હું મારું દિલ?

એની કાતિલ નજર તો છે જાણે License to Kill. 

કરી મારા નાજુક દિલના ટુકડે ટુકડા બરહેમીથી;

ખીલ ખીલ હસી જાલિમ કહે What a Big Deal?

મારા દુઃખને માણે, દરદ-એ-દિલને એ શું જાણે?

દિલ સાથે રમત રમી એ તો હરદમ મેળવે Thrill.

મગરના આંસુમાં ઓગાળી નમક લગાવે જખમે;

કહો યારો, હવે તમે જ How It could be Heal?

રાહ-એ-ઇશ્કમાં સાથ આપ્યો મને પળ બે પળ;

ને હવે એ તો મોકલ્યા રાખે છે એની યાદોનું Bill.

લખતા લખતા બસ એમ લખાય જાય છે નટવર;

દિલથી લખવામાં તો ન જોઈએ કોઈ મોટી Skill.

ન કર

શબ્દો ઓછા પડશે, મૌનનો તું અનુવાદ ન કર;

નજરો જો વાત કરે તો નકામા તું સંવાદ ન કર.

સુખના હોય કે હોય દુઃખના, ખારા જ હોય છે;

વહેવા દે, વહેતા આંસુઓનો તું સ્વાદ ન કર. 

સૂતો છે, સુવા દે ભગવાનને નિરાંતે મંદિરમાં;

મંદિરે વારે વારે સવાર સાંજ તું ઘંટનાદ ન કર. 

બહેરો છે ફોજદાર ને સાવ આંધળો ન્યાયાધીશ;

કોણ કરશે હવે ન્યાય? ખોટી તું ફરિયાદ ન કર.

ક્યાં કદી એ જવાબ આપે છે કે તને આપશે એ;

આયના સાથે તન્હાઈમાં તું વાદ વિવાદ ન કર. 

વીસરી જવાનું કહી નીસરી ગયા નટવર એ તો;

વીસરી જે ગયા, એને નિશદિન તું યાદ ન કર.

નથી...

હાથે કરીને હારી ગયો છું દિલ મારું, એ તારો વિજય નથી.

તને શું ખબર પડે મારી પીડા? જાણે તારે તો હ્રદય નથી.

સખીઓ સાથે હરદમ કરતી રહે છે તું મારા વિશે વાતો;

કમબખ્ત મારા મ્હોંએ કેમ કહે મારે ને તને પ્રણય નથી?

મારી છાતીમાં ધબકે તારા નામે, તારી છાતીમાં મારે નામે;

અલગ જગા ને હ્રદય, તો ય એનો કોઈ અલગ લય નથી.

તારી આંખોનું એવું છે કે કદમ મારા લડખડાય એને જોતા;

આંખોમાં તારી છે આંસું મારી યાદમાં,એ તો કોઈ મય નથી.

તને વીસરવાનો ઠાલો યત્ન કરતા કરતા યાદ કરું હરદમ;

ને વીસર્યા પછી મને યાદ કરવાનો તારો કોઈ આશય નથી.

પ્યાર કર્યો તો ડરવાનું શું? કોઈ ગુન્હો નથી કર્યો આપણે;

તને દુનિયાભરના ડર ને મને મારા સિવાય કોઈ ભય નથી.

હસતા હસતા રમતા રમતા તોડી નાંખ્યું નાજુક દિલ મારું;

મારા એ ઘાયલ દિલનું હવે શું કરવું, હજુ કંઈ તય નથી. 

પકડ્યો છે સજ્જડ મુઠ્ઠીમાં મેં તારી સાથે વિતાવેલ વખતને;

ક્યારેક મારો ય હતો સારો ને આજે એ રેશમી સમય નથી.

હશે કોઈ મજબૂરી જે હશે બહુ બૂરી કે તું મને વીસરી ગઈ;

બાકી સનમ મારી, મને તારા પ્યાર પર કોઈ સંશય નથી.

શબ્દનું લે શરણું નટવર અસીમ તન્હાઈના દોરમાં દોસ્તો.

સાથ આપ્યો છે શબ્દોએ,એ સિવાય હવે કોઈ આશ્રય નથી.

જંજીર ન છોડ

બાંધી છે તેં જે હેતની એ જંજીર ન છોડ;
કહેવું હોય તે કહે,તું મૌનના તીર ન છોડ.

ચહેરો બદલાય છે, છબી ન બદલાય કદી;
ચહેરો પુરાણો બતાવે એ તસવીર ન તોડ.

પાંપણે લટકે મોતીની માળા એની યાદમાં;
બંધ કરી આંખો એ અમૂલખ નીર ન છોડ.

દિલ લઈ ગયા, ન દઈને ગયા એનું મને;
મારું છેક આવું કમનસીબ તકદીર ન છોડ

થાક્યો છું હવે હું મારા પડછાયાને પકડતા;
એક દી તો હાથમાં આવશે,તદબીર ન છોડ.

સગા રિશ્તા નાતા બદલાય જાય અમસ્તાં;
પુરાણાં સંબંધો નવા સંબંધ ખાતિર ન છોડ.

જેવો છે એવો જ દેખાશે તું નટવર સહુને;
હોય ગમે તેવી,  તું તારી તાસીર ન છોડ.

ન કર.......

શબ્દો ઓછા પડશે, મૌનનો તું અનુવાદ ન કર;

નજરો જો વાત કરે તો ઠાલા તું સંવાદ ન કર.

સુખના હોય એક દુઃખના એ ખારા જ હોય છે;

વહેવા દે, વહેતા આંસુઓનો તું સ્વાદ ન કર.

સૂતો છે, સુવા દે ભગવાનને નિરાંતે મંદિરમાં;

મંદિરે વારે વારે સવાર સાંજ તું ઘંટનાદ ન કર.

બહેરો છે ફોજદાર ને સાવ આંધળો ન્યાયાધીશ;

કોણ કરશે હવે ન્યાય? ખોટી તું ફરિયાદ ન કર.

ક્યાં કદી એ જવાબ આપે છે કે તને આપશે એ;

આયના સાથે તન્હાઈમાં તું વાદ વિવાદ ન કર.

વીસરી જવાનું કહી નીસરી ગયા નટવર એ તો;

વીસરી જે ગયા, એને નિશદિન તું યાદ ન કર.

ખબરઅંતર

ધીરે ધીરે બે દિલો વચ્ચે કેમ વધી ગયું અંતર?

મળ્યા એઓ સામે, ન પૂછ્યા મારા ખબરઅંતર.

એક એવો ય હતો પ્રેમયુગ અમારા વચ્ચે કદીક;

એકમેકને એકમેક વિના ચાલતું ન હતું સદંતર.

વસી ગયા આંખોથી ઊતરી સીધા એઓ દિલમાં;

બસ તું પ્રભુ જોજે ન થાય એઓ ત્યાંથી છૂમંતર.

છે નાનકડું સાવ મુઠ્ઠી જેવું પણ એના ખેલ કેવા?

દિલ તે દિલ છે કે જાણે કોઈ જાદુઈ જંતરમંતર?

એક થઈને રહે બે દિલ મળેલા સાથે સદા માટે;

દુનિયાના બહેરાં કાનમાં ફૂંક  કોઈ એવો મંતર.

પ્રેમમાં પડીને શું થાય,શું ન થાય કેમ સમજાય?

સમજતા સમજતા સમજાય છે બધું બખડજંતર.

એમની હસીન રાહમાં,એમની નશીલી નિગાહમાં;

દુઆ કરો ઓ મિત્રો, લખતો રહે નટવર નિરંતર.

हो गया

हमने जो एक आह भरी तो अफसाना हो गया।
एक नजर जो उनसे मिलाई, फ़साना हो गया॥

उनकी मादक सांससे सांस मेरी मिलाके आया हुं।
आता जाता हर सांस मेरा एक तराना हो गया॥

मेरे अंधेरे राह-ए-इश्कमें वो जली शमा बनकर।
वो मचलती शमाका में एक परवाना हो गया॥

रुके रुकेसे मेरे कदम डगमगते रहे हे बार बार॥
जहां जहां पडे कदम उनके मयखाना हो गया॥

दिल तो पागल हे सबका कि मानता ही नहिं।
इश्कमे नाकाम हो कर शख़्स दीवाना हो गया॥

एक नजर उसने देखा लिया जाते जाते हमको।
हमारे लिये यही जिनेका एक बहाना हो गया॥

एक आदतसी होती है हसीनोकी जखम देनेकी।
उनका हर हसीन जखम एक नजराना हो गया॥

दोस्त बन बन कर मिटा दिया तुमने हमको।
ए मेरे जिगरी दोस्त तु बडा सयाना हो गया॥

रोनेसे नहिं कुछ हासिल नटवर बरबादीके सिवा।
आंखोमें क्यों अस्कका स्थायी आशियाना हो गया?

મસ્ત

એની અદાઓ જ છે એવી મસ્ત;
હું થઈ ગયો એનો સાવ પરસ્ત.

એના ચાંદલામાં ઊગે મારો સૂર્ય;
ને અફીણી આંખોમાં થાય અસ્ત.

એના અધરોથી પિવડાવી અમૃત;
બનાવી દે એ તો મને અલમસ્ત.

મને યાદ કરતી રહે હર પળ એ;
હોય ભલે એ ગમે એટલી વ્યસ્ત.

એ મોત ય કેવું હસીન હશે મારું!
આખરી ક્ષણે હાથમાં એનો હસ્ત.

એની નજરનું જાદુ ય છે એવું;
મડદામાં ય વહેવા  લાગે રક્ત.

એના વિના ય જીવન હોય કેવું?
લાખ લાખ  લોકમાં રહું વિરક્ત.

આપ્યું છે તો જતનથી સાચવશો;
છે મારી પાસે એક જ દિલ ફક્ત.

પ્રેમનો પૂજારી હું,આશિક દિવાનો;
દિલદારોનો નટવર તો છે ભક્ત.

ફરી ફરી..........

ત્યારે મને  એમની લાગણી સમજાય ખરેખરી;
જ્યારે મને મળ્યો એમનો એક  ખત આખરી.

ગયા એઓ જિંદગીમાંથી મારી સાવ અચાનક;
જાણે સાવ જ અટકી ગઈ મારી ધરતીની ધરી.

રાહ જોઈ રહ્યો છું તન્હા કિનારે સાવ એકલો હું;
કદીક  આવશે એઓ મારા આંસુંની નદીને તરી.

આંખ મારી વારાફરતી વારે વારે ફરકી જાય છે;
એઓ મને ત્યાં બહુ યાદ કરે, થઈ મને ખાતરી.

હતું એક દિલ મારું, થયા એના હજાર ટુકડાઓ;
આપ્યું હતું જેમને સાચવવા એ જ ગયા વેતરી.

જ્યાં પડ્યા કદમ એમના, ત્યાં ત્યાં સજદા કર્યા;
એમના પગલે પગલે બેઠો હું તો પુષ્પો પાથરી.

રંજ જરા નથી મને કે હું છેતરાય ગયો સાવ જ;
દરદ એટલું છે કે દઈ ગયો દગો  મારો જિગરી.

કહેતા રહે છે સૌ કેમ જિવાશે એમના ગયા બાદ;
તો ય મરનારની પાછળ તો કોઈ જતું નથી મરી.

ઘણી ય વાર નક્કી કર્યું નટવરે કે ન લખશે કદી;
હૈયું વલોવાય એવું એણે લખ્યા રાખ્યું  ફરી ફરી.

દિલમાં વસીને

મળતા હતા એઓ મને ક્યારેક હસી હસીને;
મહેફિલમાં બેઠાં છે એ મારાથી દૂર ખસીને.

યુગો બાદ સાવ અચાનક મળ્યા હતા અમે;
મને તો હતું મળવા આવશે એ મને ધસીને.

ન બાંધી રાખ્યો ન છેક છોડ્યો મને એમણે;
દોર નજરનો પકડ્યો છે એમણે બહુ કસીને.

ભર ચોમાસે ય હું સાવ કોરો કોરો રહી ગયો;
મારા ભાગની વાદળી વિખેરાઈ બીજે વરસીને.

પીધા રાખ્યા જળ ઝાંઝવાંના જિંદગીભર મેં;
પ્યાસ મારી મરી પરવારી તરસી તરસીને.

પ્રેમનો મારગ છે સુરાનો નહીં કાયરનું કામ;
ભલભલાં ભોંય ભેગા થયા છે અહિં લપસીને.

પ્રેમની જ્વાળા તો ઊઠવાની જ હતી ત્યાં પણ;
આવ્યો છું હું પણ ચકમક સાથે લોહ ઘસીને.

જિંદગી ક્યાં રહી છે હવે મારી?છે એ તમારી;
જીવી રહ્યો થોડા ઉછીના અધૂરાં શ્વાસ શ્વસીને.

ન કોઈ અતો ન કોઈ પતો છે હવે નટવરનો;
થઈ ગયો એ મશહૂર આપના દિલમાં વસીને.

વહાલ કરે છે....

મને તો એમ હતું કે એ મને બહુ વહાલ કરે છે;
નજમ મારી વાંચી એ બીજાનો ખયાલ કરે છે.

આજકાલમાં મળવાનું આવી કહી કદી ન આવે;
સપનાંમાં આવી સતાવી બહુ બુરા હાલ કરે છે.

મહેફિલમાં મળે છે સહુને મને છેક અવગણીને;
નજરોનાં નજરાણાથી સહુને માલામાલ કરે છે.

પડી જાય કદી નજર મારી એના પર અચાનક;
શરમ ઓઢી એ ગુલાબી ગાલ લાલ લાલ કરે છે.

ચાહું તો ય આપી ન શકું જવાબ હું કદી એને;
નજરો નચાવી મને બહુ કઠિન સવાલ કરે છે.

મારા દિલના બદલામાં માંગ્યું છે મેં દિલ એનું
આ નાનકડી મારી માગણી ક્યારે બહાલ કરે છે?

એના હર કદમે કદમે પાથરતો રહ્યો દિલ મારું;
ઠોકરે મારી મારા દિલને મતવાલી ચાલ કરે છે.

વીતી રહી છે જિંદગી મારી બસ એ ઇંતેજારમાં;
જીવનમાં મારા આવી ક્યારે મને ન્યાલ કરે છે?

લખતો રહ્યો નટવર એના દિલને રાજી રાખવા;
મિત્રો મારા અમસ્તાં કહે યાર, તું કમાલ કરે છે.

પ્રેમનો નિબંધ

તારી અને મારી વચ્ચે ઓ સનમ, આ તે કેવો સુંવાળો સંબંધ છે ?
જેમાં આપણા પ્રેમનો થોડો થોડો ને વિરહનો ઘણો ઘણો પ્રબંધ છે.

અસીમ તન્હાઈમાં એવું તો કેટલીય વાર મહેસુસ કર્યું છે મેં સનમ;
ડૂબી રહ્યો છે સૂરજ દૂર ક્ષિતિજે ને તારું શિર છે અને મારો સ્કંધ છે.

 

હાલતા ચાલતા થઈ ગયા ગુમરાહ, આંસું ભરી છે જીવનની હર રાહ;
આવી આંખમાં જાજા ટકતા નથી,આંખને આંસુને કેવો ઋણાનુબંધ છે?

ચંપો ચમેલી મોગરો ગુલાબ ચંદનની શું વિસાત તારી સામે સનમ?
ભલે તું નથી રહી આસપાસ મારી,મારા શ્વાસ શ્વાસમાં તારી સુગંધ છે.

કાફી છે દિલની નજર તને જોવા માટે, સ્પર્શવા માટે, માણવા માટે;
જ્યાં જોઉં ત્યાં તને જ નીહાળું છું, કોણ કહે છે ભલા કે પ્રેમ અંધ છે ?

મળી ને ભલે અલગ થઈ ગયા બે દિલ કે જાણે કદી જુદા જ ન હતા.
તારા વિના જીવન હોય ય કેવું? આ શ્વાસ ચાલુ છે જીવવાનું બંધ છે.

દિલની વાત દિલ સમજે, ઘાયલની સાચી ગત ઘાયલ જ જાણે ને?
લખી ભલે ‘નટવરે’ નાનકડી નજમ, દિલથી વાંચશો,પ્રેમનો નિબંધ છે.

સમજાવીને

ગયા છે એઓ મારી જિંદગી સાવ અટકાવીને;
શું કરવું મારે હવે આ  અધૂરાં શ્વાસ ટકાવીને?

એમને મળ્યા પછી સાવ બદલાય ગયો છું હું;
જોઈ લીધું મેં ય આયનામાં ખુદને સરખાવીને.

 

બહુ ઉતાવળમાં હશે મારા મિત્રો રોજની જેમ;
ચાલ્યા ગયા મને કબરમાં જીવતો દફનાવીને.

આદત થઈ ગઈ છે ખૂલી આંખે સપના જોવાની;
જીવતર જીવાય જાય બસ આભાસ અપનાવીને.

ભડકો થઈ બળી ગઈ છે લીલી છમ લાગણીઓ;
હોલવી રહ્યો છું દિલની આગ આંખો છલકાવીને.

ગયેલ પળ આવતી નથી પાછી ફરી કદી નટવર;
વહી જાય છે સમય ન સમજવાનું સર્વ સમજાવીને.