રવિવાર, 28 જાન્યુઆરી, 2018

ખબરઅંતર...

કદી રાખતા હતા  જે હરદમ અમારા ખબરઅંતર,
હવે એ જ સનમ રાખે છે અમારાથી વધુ અંતર.

થતા થતા ભલે થઈ ગયા જુદા અમારાંથી એઓ,
પણ એ ય હકીકત છે રડતું હશે એમનું ય અંતર.

આમ વારતહેવારે જ અમને યાદ કરવાનું સનમ?
કાં હર પળ યાદ કરો, ક્યાં વીસરી જાઓ સદંતર.

આપને યાદ કરતા રોમ રોમમાં રોમાંચક થઈ જાય,
કહી દો,કર્યું નથીને તમે કોઈ મારા પર જંતરમંતર?

જીવતા જીવતા જવી જવાશે આપના વિના સનમ,
પણ મારું તમારું જીવન એમ થઈ જશે સાવ તંતર.

આયનો પણ હવે તો મને ઓળખવાની ના પાડે છે,
જ્યારે મેં નજર કરી એમાં નજર આવે છે મને વંતર.

કહેવાની વાત કહી ન શક્યો નટવર રૂબરૂ મુલાકાતમાં,
વાત દિલની ગઝલમાં એ તો લખતો રહે છે નિરંતર.
[તંતર=કંટાળાજનક, વંતર = ભૂત; પ્રેત. (સંદર્ભઃ ગુજરાતી લૅક્સિકોન)]

શનિવાર, 27 જાન્યુઆરી, 2018

તકેદારી...




તકેદારી ખૂબ રાખી મેં વહેવારમાં,
એથી જ નિષ્ફળ થયો છું પ્યારમાં.

ઉંબર એમ તો ખાસ ઊંચો ય નથી,
તો ય ઘણી વાર અટક્યો છું દ્વારમાં.

પાસે તો સૌ છે પણ સાથે કોઈ નથી,
નાહક જ ચાલવું પડે છે વણઝારમાં.

આવી કિનારે ભલે ડૂબી ગયો હું યાર,
ઘણાને તાર્યા છે મેં પણ મઝધારમાં.

જેને કદી પણ યાદ ન કરવાના હોય,
સતત એ જ છવાયેલ રહે વિચારમાં.

હારવાનું નક્કી હતું મારું પહેલેથી જ,
ખુદ સાથે રોજ થતી મારી તકરારમાં.

કહેવાનું જે હતું એ જ ન કહ્યું નટવરે,
હતું જે મોઘમ,આવી ગયું ચકચારમાં.

મળતા નથી...

લાખ લાખ લોકના ટોળામાં જાણીતા જણ મળતા નથી,
આજકાલ ઝાંઝવાંના જળ છલકાવતા રણ મળતા નથી.

ઓગાળી મગરનાં આંસુમાં નમક સૌ લગાવે જખમ પર,
વહેતા વખત સાથે રૂઝાય જાય એવા વ્રણ મળતા નથી.

સૌ સગાઓ વહાલા નથી ને જે વહાલા છે એ સગા નથી,
સાવ સહજ જ મનમેળ થાય એવા સગપણ મળતા નથી.

કોઈ ઊતારો મારા ઘરની દિવાલ પરથી સહુ આઈનાઓ,
જેવો છે એવો જ ચહેરો બતાવે એવા દર્પણ મળતા નથી.

હસતા રમતા હાથમાં હાથ આવે, હરતા ફરતા હાથ છૂટે,
હવે ભવોભવ સાથ નિભાવે એવા વળગણ મળતા નથી.

ચહેરા પર મહોરું લગાવી ફરે હર કોઈ જગતના તખતે,
શોધો એક શખ્સ જેના ચહેરે કોઈ આવરણ મળતા નથી.

યુગ એવો હતો જ્યારે માબાપ પુત્રની ખાંધે યાત્રા કરતા,
આ યુગમાં માબાપને ઘરે રાખે એવા શ્રવણ મળતા નથી.

હું આવતા જતા એમને એક નજરે જોવો ભટકાતો રહું છું,
મને મળવાના એક એમને એક પણ કારણ મળતા નથી.

ખુદા ખુદા કરી સહુ કોઈ ખુદાને ઘરે પહોંચી જાય નટવર,
કોઈનેય જીવતે જીવત કમબખત ખુદા પણ મળતા નથી.


શુક્રવાર, 29 ડિસેમ્બર, 2017

સુફિયાના...


પીવા  માટે ય ખૂટી પડ્યા છે  હવે  બહાના
;
રોજ રોજ  હવે હું બદલ્યા કરું  છું મયખાના.

બહુ પીધા રાખ્યું છે તારી નશીલી આંખોથી;
સાકી,  આજ છલકાવી દે સહુના  પયમાના.

શરાબ છે,  કંઈ ગંગાજળ નથી પીધું અમે;
થોડું પીઓ કે વધુ, કદમ તો ડગમગવાનાં.

શમાને બુઝાવી સાકી, હટાવી દે તું  નકાબ;
છીએ અમે તારા રૂપ પર જલતા પરવાના.

અમે તો પીતા આવ્યા  બુંદ  બુંદ અધરોથી;
ભલે એમ બદલાય જાય  કેટલાંય જમાના.

જરાક જો કદી જામ છલકાયા કે ટકરાયા;
એટલી વાતમાં થઈ જાય મોટા અફસાના.

આ અસર સાકીની છે કે પછી છે એ મયની;
નવટાંક પીધા પછી બને માહોલ સુફિયાના.

વાત નટવરની સાવ નિરાલી આ દુનિયાથી;
એ દિવાનો,પાછળ એની ભમતા રહે દિવાના.