એક અધૂરી કહાણી

કોઈએ ક્યાં કદી એને પુરેપુરી જાણી છે?

આ જિંદગી જાણે એક અધૂરી કહાણી છે.

લીધા છે ઉછીના એના સુહાના સપનાં;

રાતભર ઉજાગરાની સતત ઉઘરાણી છે. 

ભલભલાં દરદ ઓગળી જાય છે એમાં;

દોસ્ત મારા, આંસું ય અદભુત પાણી છે.

ચાલી રહ્યો સાગર કિનારે સાવ એકલો;

તો ય લાગે મારા હાથમાં એનો પાણિ છે.

વાત ન કર રસમ રિવાજની સનમ હવે;

મારા પ્રેમનગરમાં હું રાજા ને તું રાણી છે.

એમ તો સઘળું છે મારી પાસે ઓ સનમ;

તું નથી સાથ સાથ તો સર્વ ધૂળધાણી છે. 

બચપણ મારા, ક્યાં વહી ગયું કહીને મને?

અલક ચલાણી, પે’લે ઘેર સારી ધાણી છે.

પિસાઈ રહ્યો છે હર માનવી એમાં આજે;

આ દુનિયા તો સતત ફરતી એક ઘાણી છે.

એમ તો હતી મજબૂત તો ય તૂટી ગઈ એ;

સંબંધોની રેશમી દોરને જો વધુ તાણી છે.

ઇશ્કની મહેફિલેથી અડધેથી ઊઠી ગયા એ;

પાસ મારી એની અમૂલ યાદની લહાણી છે.

કેવી છે આ શબ્દો સાથેની રમત નટવર?

તારા દિલમાં દરદ,અને લોકોને ઉજાણી છે.